මානි ගේ ලෝකය

  මම අහේතුකව පෑන බිම තියපු කෙනෙක්. මට හිතුණේ මගේ සුව වීමේ සමය අවසානය කිසිත් නොදැනී යාම කියලා. මගේ තුවාල රිදුම් වලින් මොර දෙන කොට මං කරේ ලියපු එකමයි. මට හිතන්න හුඟාක් වේලාව තිබුණ දවස් වල මං කරේ කුරුණෑගල ඉඳන් ගෙදරට එනකන් අද ලියන්නේ මොනවා ගැනද කියලා පැය ගණන් කල්පනා කරපු එක. ඒකෙන් පස්සේ ජීවිතෙ හුඟාක් දේවල් වෙනස් වුනා. මම සුවපත් වෙමින් හිටියා යැයි  හිතාගෙන හිටපු කාලෙක ජීවිතේ බිංදුවටම ගිහින් සෑහෙන පීඩා විඳින්න ගන්නකොට මගේ ඇතුළේ හිටපු අර අහිංසක ලියන්නි නිහඬවම මිය ගිහින් තිබුනා.  මම තවමත් බලන් ඉන්නෙ ඉස්සර වගේ නිදහස් මනසකින් මට හිතන්න පුළුවන් දවස වෙනකන්. ආයේම ලියන්න. දැනෙන්න ලියන්න. මං ලියපු දේ ගැන මට ආඩම්බරයක් හදවතින්ම දැනෙන්න ලියන්න. කොටින්ම රිලැක්ස් වෙන්න. ඔෆිස් එකේ ඊලඟ කෝල් එක ගැන, ඊලඟ ට පත්තු වෙන ගිනි ගෙඩිය ගැන වද නොවී, රිලැක්ස් වෙන්න. එහෙම නැත්තන් අනාගතය ගැන මොනයම් හෝ ආකාරයකට වද නොවී ඉන්න පුලුවන් දවසක් වෙනුවෙන්.  " එහෙම හිතුවොත් උඹේ ලියන්නා ජීවිතේට ඇහැරෙන එකක් නැ බන් " කියලා පුංචි රිදුමකින් වගේ මගේ මිතුරියක් මට කියනවා මට ඇහුනා.  ඒ බිඳීමේ ඇරඹුම ගැන කියන්න මං දන්නැ. ...